آدم چه گفت ؟!!!

                                   در  اکثر آیات قرآن که خداى علیم دستورى را براى مردان و زنان صادر فرموده است نامى از زنان نبرده است. زیرا زنان مؤمنه از متابعت شوهر خویشتن سرپیچ نیستند. چنانکه کلیه آیاتى که میفرماید: (یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا) مردها را مورد خطاب قرار داده است. در صورتى که منظور از این گونه آیات مردان و زنان هستند. شاید بتوان گفت: در اینگونه موارد کلیه مسئولیت‏هاى زنان بعهده مردان خواهد بود- مؤلف.

           در باره کلماتى که حضرت آدم از خدا دریافت کرد چند قول است.

           یکم: (قالا رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَکُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِینَ)- سوره: اعراف، آیه 23 یعنى آدم و حواء گفتند: پروردگارا! ما بنفس خویشتن ظلم کردیم، اگر تو ما را نیامرزى و بما رحم نکنى از زیانکاران خواهیم بود- منهج

          دوم: اللهم، لا اله الا أنت، سبحانک و بحمدک، رب انى ظلمت نفسى، فاغفر لی، انک خیر الغافرین، اللهم، لا اله الّا أنت، سبحانک و بحمدک، رب انى ظلمت نفسى، فارحمنى، انک خیر الراحمین، اللهم، لا اله الا أنت، سبحانک و بحمدک، رب انى ظلمت نفسى، فتب على، انک أنت التواب الرحیم- منهج.

          سوم: هنگامى که خداى توانا حضرت آدم را آفرید و روح در بدن مبارکش دمید و آن بزرگوار نشست و عطسه کرد به الهام خدائى گفت:

         الحمد للّه یعنى سپاس مخصوص خدا است. خداى رءوف به آنحضرت فرمود:

         یرحمک اللّه، و لذلک خلقک. یعنى خدا به تو ترحم کند و تو را به همین منظور آفریده است. پس از این جریان بود که حضرت آدم به ساق عرش نگاه کرد و تمثال‏هائى را نظیر تمثال خود دید که از نور بودند و نام هر یک از آنان بالاى سرش بدین شرح نوشته شده است:

          محمّد، على، فاطمه، حسن و حسین علیهم السّلام.

           حضرت آدم گفت: پروردگارا! آیا قبل از این کسى را بشکل من آفریده‏اى؟ خطاب رسید: نه. گفت: پس اینان کیانند؟ خطاب آمد: ایشان فرزندان تو میباشند. اگر براى ایشان نمى‏بود تو را خلق نمیکردم. آدم علیه السّلام گفت: پروردگارا! عجب بندگان گرامى هستند براى تو!! خطاب شد: یا آدم! این نامها را بیاموز و فراگیر تا هر گاه در موقع درماندگى مرا بحق ایشان بخوانى بفریادت برسم. لذا حضرت آدم آن نامهاى مبارک را فراگرفت. هنگامى که خواست بعلت ترک اولائى که کرده بود توبه نماید گفت: پروردگارا! بحق محمّد و على و فاطمه و الحسن و الحسین الا تبت على.

        لذا خداى مهربان توبه آنحضرت را قبول کرد- فتوح، فضا. دلائل.

        علامه مجلسى در جلد دوم کتاب: حیات القلوب از پیامبر اعظم اسلام روایت میکند که فرمود: وقتى خداى توانا حضرت آدم را آفرید نور ما را در پشت آن بزرگوار جاى داد. موقعى که آدم علیه السّلام را در بهشت جاى داد ما در صلب آنحضرت بودیم. در آن زمانى که حضرت نوح در کشتى بود جاى مادر پشت آن بزرگوار بود. در آن موقعى که حضرت ابراهیم را در آتش انداختند ما در پشت او جاى گزین بودیم-

منبع:تفسیرآسان.

 

        

/ 2 نظر / 12 بازدید
ديدار

[گل][گل] مرســـــــــــــــــــــي